Verhuizen…
Deze weken leven wij hier thuis op twee plekken. Manlief is druk bezig met klusjes in ons nieuwe huis in Bergschenhoek, terwijl we hier thuis gewoon aan het werk zijn en in de tussenuurtjes weer een doos inpakken. Ruim 17 jaar woonden we in dit huis. Onze jongens werden er groot en volwassen en we vierden er menig feestje. Maar nu is het tijd voor een nieuwe start en we hebben er veel zin in. Ons nieuwe huis voelt al een beetje als thuis. Op 9 maart rijdt de verhuiswagen voor en een paar dagen later trekken we voor de laatste keer de deur achter ons dicht.
Verhuizen is een chaotische bezigheid, maar heeft één groot voordeel, het ruimt ontzettend op. Bij heel veel dingen denk je toch even na, voor je het in een verhuisdoos laat verdwijnen. Met een gevoel van afscheid brachten we dozen Donald Ducks bij bekenden die nog jongere kinderen hebben. De oude mappen met preken heb ik leeggemaakt. Er bleken nog handgeschreven exemplaren te zijn uit de jaren 80. Ik las de kerstnachtpreek terug uit het jaar dat Roemenië zich bevrijdde van zijn dictator en wat was het herkenbaar met de berichten uit Oekraïne in mijn achterhoofd. Wat zijn die woorden uit Jesaja over de dreunende soldatenstap toch altijd razend actueel. Toch maar bij het oud papier gelegd. De wereld is veranderd en ik preek al lang niet meer zoals toen. Als gelovige ben ik immers, net als u, nog steeds in beweging. Wat toen relevant en waardevol was, is dat voor een gedeelte nog steeds, maar heeft ook een andere inkleuring gekregen. Ik val deze dagen zo nu en dan ten prooi aan enige weemoed. We sluiten toch een periode af. Maar we nemen wat waardevol is en was gewoon met ons mee. Dat pak je namelijk niet in, want het zit in ons, de lieve herinneringen en het kleine geluk dat dit leven zo mooi maakt. Dat verhuist met ons mee. En gelukkig is De Open Hof nog gewoon mijn tweede thuis.
Ds. Antoinette van der Wel (dsavdwel@deopenhof-hia.nl en telefoon 06 – 10 81 26 31)