In relatief korte tijd namen we afscheid van twee tantes op leef-tijd. Geweldig lieve tantes die, als je op bezoek kwam, je aankeken en precies de vinger op de zere plek wisten te leggen. Niet met een heel verhaal, maar met een enkele blik en een paar woorden. Ze knikten meelevend, gaven wat bemoedigende woorden en vroegen of je al koffie wilde. “Maar hoe is het met u dan?” Dan schoten hun ogen soms even vol, maar vertelden ze dat het “best wel” ging. “En hoe is het thuis, waar wonen jullie kinderen ook al-weer? Jullie boffen maar dat ze zo in de buurt wonen, hoe doen jullie dat?”
Gisteren de begrafenis van de laatste tante. De dominee had haar een paar dagen voor haar overlijden bezocht. Hij sprak tijdens de dienst zijn verwondering uit over haar belangstelling voor hém toen hij op bezoek kwam om troost te verlenen. Mooie herinneringen blijven, maar wat zal ik ze missen.
Tineke Vroegindeweij