In deze Veertigdagentijd willen we openstaan voor de werking van de heilige Geest in ons leven.
De Geest zoekt en vindt steeds nieuwe wegen, op alle tijden en plaatsen, in uiteenlopende culturen, met een ongekende variëteit aan vormen.
Ook vandaag inspireert de Geest mensen om op weg te gaan met het evangelie. Ook als we het spoor bijster zijn. De diversiteit in onze samenleving is groot. De kerk krimpt. We geloven dat de Geest de kerk brengt waar mensen zijn, midden in het leven.
Tot onze grote verbazing zien we soms op de meest onverwachte plekken iets van Gods koninkrijk: aan de keukentafel, in de straat waarin we wonen, de plek waar we werken, het schoolplein, het sportveld, het ziekenhuis en op de podia. De Heilige Geest waaiert breed uit, binnen en buiten de kerk. Willen we ons laten verrassen in deze tijd van inkeer? Kunnen we onze ogen en oren openhouden om de tekens van de Geest te verstaan?
Ik kijk, jij ook?
Rode draad in de schikkingen is: De Geest waaiert breed uit. We kozen voor een tweedimensionale waaier met in het midden van de waaier een vaas waarin elke keer andere bloemen, takken of andere materialen geplaatst worden.
De waaier suggereert beweging die we misschien niet altijd ervaren.
In sommige culturen, in Japan, is de waaier bedoeld om te communiceren.
In de spirituele context heeft de waaier een symbolische betekenis. Zo wordt in de Chinese feng shui de waaier beschouwd als symbool van geluk en voorspoed.
Deze drie symbolische bronnen samenvattend kun je zeggen dat voor ons die waaier staat voor beweging en communicatie op weg naar een andere toekomst, een nieuw begin.
Op de 1e zondag in de veertigdagentijd staat de symbolische schikking in het teken van Mattheus 4: De verzoekingen in de woestijn.
U ziet de grote vaas gevuld met droog zand als symbool voor de woestijn. In de kleine vaas worden de blauwe bloemen van het duifkruid geplaatst. De duif wordt in de kunsten geassocieerd met de Heilige Geest. Grassen van vorig jaar zijn geweven in de waaier als teken van negatieve krachten.
Woorden hierbij zijn:
Zand, eindeloze vlakte,
onbekende verleidingen,
het blauwe duifkruid als teken van de Geest
helpt ons onze weg te vinden.
Op de 2e zondag in de veertigdagentijd geeft de lezing Matheus 17 aan waarin Jezus Petrus, Jacobus en diens broer Johannes meeneemt een hoge berg op.
Het leven bestaat uit hoogte- en dieptepunten, uit bergen en dalen. Op een berg kun je beter terugkijken op de weg die je bent gegaan en op de weg die je wilt gaan.
Openstaan voor stemmen en verhalen uit de bijbel. Openstaan voor de weg van de Geest.
Deze schikking richt zich niet op de profeten op de berg maar op de metgezellen van Jezus.
De grote vaas wordt gevuld met water, bloemen en wilgentakken. Zand en stenen benadrukken de berg. De zuidenwindlelie doet ergens denken aan een vogelnestje waarin telkens een bloemetje zich opent. Een andere naam voor deze bloem is vogelmelk. De bloem staat symbool voor onschuld en zuiverheid: de intenties van de drie metgezellen waren goed. De bandwilg wordt geassocieerd met groeien en vertrouwen. Een wilgentak die je in de grond steekt groeit in korte tijd uit tot een boom.
Woorden hierbij zijn:
Drie bloemen, symbool voor drie vrienden
die zorgen, meedragen met de vriend
op diens onbekende weg.
Groeien In vertrouwen.
Leny Stehouwer