Nicolaas Beets (1814-1903) was dichter en predikant. Door zijn veelgelezen poëzie, proza en preken was hij in zijn tijd een Bekende Nederlander. Ook maatschappelijk was hij actief. Zo was hij medeoprichter van het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht en zat hij in het bestuur van een vereniging tegen de slavernij.
Voor hem persoonlijk waren er moeilijke perioden. Als twintiger was hij bij vlagen somber, ‘de zwarte tijd’. Zijn vrouw stierf op 38-jarige leeftijd in het kraambed, hem negen kinderen achterlatend.
In zulke perioden zal hij ‘gedachten, die mij kwelden, vervolgden en ontstelden’ hebben gehad.
Zijn bekendste gedicht:
|
|||
| De moerbeitoppen ruisten God ging voor bij Neen, niet voorbij, Hij toefde Hij wist wat ik behoefdeEn sprak tot mij |
Sprak tot mij in de stille
|
||
| Hij liet zijn vrede dalen Op ziel en zin ‘k Voelde in zijn vaderarmen Mij koestren en beschermen En sluimerde in |
De morgen, die mij wekte Begroette ik blij Ik had zo zacht geslapen, En Gij, mijn Schild en Wapen Waart nog nabij |
Bert Alblas, hgalblas@hetnet.nl